teatrywarszawacom_2016_zapraszamy_do_TEATRU
ceremonie zimoweAlbum Karla Höckerateatr-montownia-ceremonie-zimowe_spektaklGinczanka. Chodźmy stądDeadline Trzy akty, trzy historie, trzy części SpektaklBruno Schulz - i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)TEATR WĘGAJTY Dom Kultury KADR w Warszawieczytanie performatywne

Ostatnio dodane

calineczka

Calineczka dla dorosłych

Calineczka dla dorosłych wg Calineczki Hansa Christiana Andersena

Adaptacja i reżyseria: Teatr Montownia i Teatr Papahema
Scenografia i kostiumy: Paulina Czernek
Muzyka: Wiktor Stokowski
Obsada: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski, Maciej Wierzbicki, Paulina Moś, Helena Radzikowska, Paweł Rutkowski, Mateusz Trzmiel
Produkcja: Teatr Montownia
Projekt jest współfinansowany przez Miasto Stołeczne Warszawa

Premiera: 3 grudnia 2015, Mała Scena, Teatr Powszechny w Warszawie

 

Calineczka to jedna z najbardziej znanych baśni Andersena. Przez 180 lat od momentu jej powstania ukazała się niezliczona ilość adaptacji tego utworu: spektakli teatralnych, musicali i filmów. Mimo iż interpretatorzy twórczości Andersena często wskazywali na silny związek tematyki jego bajek z poszukiwaniem tożsamości seksualnej, wszystkie one, zgodnie z oficjalnym zamysłem autora, były skierowane do widza dziecięcego. A przecież już pierwsze słowa baśni o Calineczce silnie uruchamiają wyobraźnię współczesnego dorosłego odbiorcy: „Była sobie pewnego razu kobieta, która bardzo, bardzo pragnęła mieć malutkie dziecko, ale nie wiedziała, skąd je wziąć.” Medycyna skutecznie służy dziś pomocą w podobnych sytuacjach. I to bynajmniej nie za pośrednictwem zasadzonego w doniczce ziarenka jęczmienia… Podobnie przygody małej, bezbronnej dziewczynki, opis jej kolejnych spotkań z Ropuchem, Motylem, Chrabąszczem, Myszą, Szczurem i Jaskółką – ich opis i to, co on pomija stanowią inspirujący punkt wyjścia do opowiedzenia alternatywnej wersji historii Calineczki, czyli spektaklu o tym, co baśń Andersena skrzętnie w sobie ukrywa.

Ośmioro aktorów, korzystając z różnych konwencji teatralnych, w zabawny, bezpretensjonalny sposób ujawnia to, co mimo, że oczywiste, przez wiele pokoleń było, jest i zapewne będzie upraszczane i infantylizowane. Środkami pozwalającymi na opowiedzenie Calineczki dla dorosłych są świeże spojrzenie na baśń Andersena, humor i lalki pozwalające w nieobsceniczny sposób ukazać dwuznaczność przygód małej bohaterki. Spektakl jest owocem spotkania dwóch teatrów niezależnych, dwóch pokoleń i dwóch teatralnych języków – dramatycznego i lalkarskiego.

Teatr Montownia:

to jedna z pierwszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Założyli ją w 1996 r. absolwenci ówczesnej warszawskiej PWST: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki. Krytycy zgodnie twierdzą, że Montownia jest jedną z ważniejszych grup, jakie pojawiły się na polskim rynku teatralnym. Montownia konsekwentnie definiuje własny model teatru – niezależnego, wolnego od biurokracji, otwartego na nietuzinkowe pomysły i gotowego wspierać innych twórców.

Teatr PAPAHEMA:

został założony przez tegorocznych absolwentów kierunku aktorskiego na Wydziale Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Białymstoku. W skład zespołu wchodzą: Paulina Moś, Helena Radzikowska (jest również studentką V roku reżyserii na tym samym Wydziale), Paweł Rutkowski i Mateusz Trzmiel. Do tej pory zrealizowali trzy spektakle: Molière. Z urojenia na podstawie Zmowy świętoszków Michaiła Bułhakowa, Moral insanity. Tragedia ludzi głupich na podstawie Ich czworo Gabrieli Zapolskiej oraz Macbett według dramatu Eugène Ionesco. Marzą o możliwości realizacji swoich pomysłów łączących środki teatru formy z teatrem aktorskim, dobrą literaturę ze współczesną wrażliwością i poczucie humoru z refleksją na temat kondycji człowieka.

Plakat

Calineczka dla doroslych

Calineczka dla doroslych

Fotograf: Kasia Chmura Cegiełkowska

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

CALINECZKA DLA DOROSŁYCH

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

Calineczka dla dorosłych fotografia

plakat-Pod-sennym-szerszeniem

Pod sennym szerszeniem

„Pod sennym szerszeniem” – premiera w Klubie Komediowym

Najnowsza produkcja Klubu Komediowego autorstwa Michała Sufina – „Pod sennym szerszeniem” – to połączenie eko-horroru, kina gore i musicalu, którego fabuła dotyczy serii tajemniczych zaginięć w agroturystycznej leśniczówce w pobliżu zmyślonej miejscowości Zagińce. Na deskach Klubu zadebiutują m.in. Hanna Konarowska i Angelika Kurowska. Premierowe pokazy już 23, 24 i 30 października.

Tekst: Michał Sufin
Reżyseria: Aneta Groszyńska i Michał Sufin
Muzyka: Radek Łukasiewicz (Pustki, Bisz/Radex)
Scenografia: Michał Jońca

Obsada:
Hanna Konarowska – Zuzanna Podściulska, aktorka zbyt dramatyczna
Angelika Kurowska – Sylwia Rerum, lajfstajlerka fauny i flory
Weronika Nockowska – Agata Krzewska, szatyna z Szczuczyna, przyszła CEO
Grzegorz Kwiecień – Persefal Kortland, wysłannik wydziału leśnej indagacji
Mateusz Lewandowski – prof. Szychta-Fiszkę, merkantolog porównawczy
Kacper Matula – Maks Oreiro, najseksowniejszy informatyk na rynku, geniusz programowania
Bartosz Młynarski – Adam, szalony grzybiarz

PASTISZ Z DRESZCZYKIEM

„Pod sennym szerszeniem” to historia kilkunastu godzin w hostelu mieszczącym się w dawnej leśniczówce łowieckiej. Czym (po serii „Fabularnych przewodników po” oraz po „Hotelu Asteroid. Space operze w trzech scenach”) zaskoczy widzów kolejny spektakl teatralny wyprodukowany przez Klub Komediowy?

W odróżnieniu od „Fabularnego przewodnika po”, spektakl „Pod sennym szerszeniem” jest pastiszem gatunkowym. To historia bawiąca się kliszami. Formuła kryminału z gatunku whodunit (z klimatu „Dziesięciu Murzynków” Agaty Christie czy Kolombo) w połączeniu z założeniem o braku jasnej odpowiedzi, jaka zbrodnia została popełniona, jest scenicznym sposobem skorzystania z napięć, jakie wynikają z relacji między tym, co miejskie, a tym, co przyrodnicze. Spektakl ten jest zatem zabawą z formą kryminału zbitego z absurdalnymi postaciami i szalonym założeniem. Nie mniej niedorzeczna okaże się odpowiedź na pytanie: kto jest winny? Czytaj dalej →

Psalm – MANE, TEKEL, FARES

„PSALM” – spektakl TEATRU OPERA MODERN

„MANE, TEKEL, FARES” – przepowiednia upadku państwa napisana na murze przez artystę, który został wyrzucony za „bramy miasta” na początku spektaklu jest zapowiedzią zagłady czy ostrzeżeniem ? (mane, tekel, fares, – przepowiednia upadku Babilonu napisana tajemniczą ręką, na ścianie pałacu babilońskiego króla Baltazara podczas wydanej przez niego uczty.)

Libretto, inscenizacja i reżyseria: Jerzy Lach
Muzyka: Krzysztof Kozłowski
Ruch sceniczny: Bartłomiej Ostapczuk
Scenografia: Sławomir Szondelmajer
Aranżacja muzyczna – Joachim Łuczak
Światła: Jędrzej Skajster

Obsada soliści:
ONA – Hasmik Sahakyan (sopran)
ON – Jasin Rammal-Rykała (bas)
ŻONA PREZESA – Monika Łopuszyńska (sopran),
PREZES – Artur Janda ( baryton)
ARTYSTA- ŚMIERĆ – Grzegorz Hardej ( kontratenor)
oraz aktorzy z Warszawskiego Centrum Pantomimy: Paulina Staniaszek, Ewelina Grzechnik, Paulina Szczęsna, Magdalena Kultys, Karolina Stanisławska, Kinga Wojaczek, Moti Vation, Bartosz Rękawek.
Muzyka na żywo w wykonaniu: zespołu Hashtag Ensemble w składzie: Marta Grzywacz – głos, elektronika, Paweł Janas -akordeon, Krzysztof Kozłowski – syntezatory, Przemysława Daniłowicz – gitara oraz Kwartetu Smyczkowego TheTonacja w skladzie: Joachim Łuczak – I skrzypce Anna Jaskanis – II skrzypce Justyna Kostrzon – altówka, Kamila Wyrzykowska – wiolonczela

W środę, 11 października 2017 r. w sali teatralnej ASP, przy Wybrzeżu Kościuszkowskim 37/39 zostanie wystawiona opera współczesna pt. Psalm Teatru Opera Modern. Spektakl oparty jest na oryginalnym scenariuszu i librettcie Jerzego Lacha opracowanego na podstawie powieści „My, marzyciele” Mbue Imbolo, z wykorzystaniem wybranych tekstów z „Księgi Koheleta”, Apokalipsy św. Jana, Psalmów oraz współczesnych kompozycji muzycznych i arii Krzysztofa Kozłowskiego wykonywanych na żywo przez solistów operowych, zespół „Hashtag Ensemble” i Kwartet smyczkowy TheTonacja. W spektaklu biorą udział także aktorzy – mimowie z Warszawskiego Centrum Pantomimy Bartłomieja Ostapczuka.

 

Opera opowiada o pogoni za szczęściem. Historia, to dramat dwóch par małżeńskich, różniących się zasobami finansowymi, statusem społecznym i zawodowym, kolorem skóry, pochodzeniem i religią. To dramat ludzi, których losy przeplatają się do tego stopnia, że nie umieją bez siebie żyć. To historia, która urasta do metaforycznej, wręcz biblijnej przypowieści o kondycji ludzi i o kraju, w którym przyszło im żyć. Gdzie jest dom? Czym jest miłość? Jak daleko można się posunąć, żeby zapewnić sobie lepszy byt? Jaką cenę można zapłacić za marzenia? To pytania, które stawiają sobie bohaterowie opery. To temat bardzo aktualny.

Dziś, w sytuacji, gdy tracimy wolność, przywołanie historii ludzi, którzy ze względu na pochodzenie lub status społeczny są gorsi i stają się niewolnikami, często z własnego wyboru, wydaje się być tematem bardzo nam bliskim. Praca staje się nadrzędną wartością, a jej utrata może być największą tragedią dla ludzi, dla których być albo nie być jest uzależnione od stałej pracy. Dzisiaj bez pracy nie można normalnie żyć. Dla jednych to degradacja, dla drugich – to deportacja. Dla bogatych utrata wysokiej pozycji społecznej jest równie wielką tragedia. Bohaterowie sztuki żyją w przeświadczeniu, że system, w którym żyją, jest ich świadomym wyborem. Jakże się mylą! Dzisiaj dążenie za wszelką cenę do zdobycia bogactwa jest samounicestwieniem, które często doprowadza ludzi do samobójstw. W sytuacji utraty wartości materialnych nie widzą innych możliwości życia. To jest świat skazany na zagładę i dlatego na ścianie muru na początku spektaklu Artysta, który został wyrzucony za „bramy miasta” pisze tekst „mane, tekel, fares”, zapowiadający upadek nie tylko Babilonu, ale współczesnego świata, w którym przyszło nam żyć. Czy tak się stanie? Czy tekst jest zapowiedzią zagłady czy ostrzeżeniem? Czy jest jakaś szansa przetrwania w tym świecie?

Fotografia ze spektaklu

"PSALM" - spektakl TEATRU OPERA MODERN

Premiera: 31.08.2017 r.

Czas trwania: 90 min. bez przerwy

Projekt współfinasowany przez m. st. Warszawa.

https://www.facebook.com/teatroperamodern/

Bilety dostępne na https://www.bilety24.pl/teatr/psalm-spektakl-operowy-teatru-opera-modern-35202?id=171164
Spektakl odbędzie się w sali teatralnej Akademii Sztuk Pięknych przy ul. Wybrzeże Kościuszkowskie 37/39 w Warszawie.
#opera #operawspółczesna #psalm #teatroperamodern

Musical_Piloci_TM_ROMA

Piloci

PILOCI to pełna emocji musicalowa opowieść o miłości brutalnie przerwanej przez II wojnę światową. Wielkie uczucie łączące Jana, młodego polskiego pilota wojskowego i Ninę, warszawską aktorkę kabaretową i piosenkarkę, rozgrywa się na tle wydarzeń historycznych lat 30. i 40. ubiegłego wieku, przede wszystkim Bitwy o Anglię, w której niezwykle doniosłą rolę odegrali polscy piloci.

Piloci” to drugi polski musical na deskach TM ROMA. Pierwszym była „Akademia Pana Kleksa” w roku 2007.

Reżyseria: Wojciech Kępczyński
Teksty piosenek : Michał Wojnarowski
Muzyka: Jakub Lubowicz, Dawid Lubowicz
Choreografia: Agnieszka Brańska

Obsada

Nina
aktorka kabaretowa, piosenkarka, narzeczona Jana
Zofia Nowakowska / Edyta Krzemień / Natalia Krakowiak

Jan
pilot wojskowy, narzeczony Niny
Jan Traczyk / Przemysław Zubowicz / Paweł Mielewczyk

Prezes
impresario, aktor, właściciel restauracji-kabaretu
Janusz Kruciński / Jan Bzdawka

Hans
pułkownik Luftwaffe
Wojciech Stolorz / Tomasz Więcek / Michał Bronk

Alice
córka Lorda Stanforda
Marta Wiejak / Barbara Gąsienica Giewont

Franek
pilot wojskowy, przyjaciel Jana
Paweł Kubat / Jeremiasz Gzyl

Maks
pilot wojskowy, przyjaciel Jana
Piotr Piksa (Teatr Narodowy w W-wie) / Paweł Draszba / Andrzej Skorupa

Stefan
pilot wojskowy, przyjaciel Jana
Marcin Franc (Akademia Teatralna) / Marcin Wortmann / Michał Piprowski

Nel
aktorka, piosenkarka, przyjaciółka NINY
Ewa Lachowicz / Anastazja Simińska

Ewa
aktorka, piosenkarka, przyjaciółka NINY
Paulina Łaba / Sylwia Banasik

Porucznik Pilkington
oficer Royal Air Force
Robert Rozmus / Grzegorz Pierczyński / Krzysztof Bartłomiejczyk

Pułkownik Brown
oficer Royal Air Force
Piotr Płuska / Krzysztof Cybiński

i inni.

więcej na oficjalnej stronie wydarzenia

Bitwa o Anglię była jednym z najważniejszych wydarzeń II wojny światowej,a także jedyną kampanią w Europie prowadzoną wyłącznie w powietrzu. Miała przełomowe znaczenie dla losów wojny, gdyż zatrzymała zwycięską ofensywę hitlerowców na kontynencie i uniemożliwiła utworzenie niemieckiej Europy.

Dywizjon 303 stacjonował w Northolt i szef tamtejszej bazy, Stanley Vincent, podążył kiedyś swoim myśliwcem za Polakami na akcję. Powątpiewał w prawdziwość relacji pilotów, ale to, co zobaczył, odebrało mu wszelki sceptycyzm. Nasi rodacy nurkowali pionowo „z samobójczym impetem” na szyk niemieckich bombowców, otwierając ogień w ostatniej chwili. „Wszystko rozgrywało się z oszałamiającą prędkością”. Nic dziwnego, że po wylądowaniu stwierdził: „Mój Boże, oni naprawdę ich koszą”. Sukcesy naszych pilotów spowodowały, że baza w Northolt przezywała oblężenie, lotnisko okupowały tłumy brytyjskich i amerykańskich dziennikarzy. W gazetach pojawiały się artykuły porównujące myśliwców do „aniołów zemsty” czy „kawalerii powietrznej”, bazę zasypywały listy i prezenty – od butelek whisky i papierosów po kieszonkowe angielskich uczennic. A nasi lotnicy żyli zgodnie z hasłem „używajmy życia, bo jutro umrzemy”.

http://teatrywarszawa.com/wp-content/uploads/2017/10/Musical_Piloci_TM_ROMA_plakat.jpg

(z materiałów prasowych fragmenty: Sławomir Koper)

Ginczanka. Chodźmy stąd

Ginczanka. Chodźmy stąd

„Ginczanka. Chodźmy stąd” – premiera Teatru Żydowskiego
(14 X, reż. Krzysztof Popiołek)

Spektakl o polsko-żydowskiej poetce dwudziestolecia międzywojennego, Zuzannie Ginczance, mogliśmy zobaczyć przedpremierowo 3 września podczas XIV edycji Festiwalu Singera. Premiera monodramu „Ginczanka. Chodźmy stąd” w reżyserii Krzysztofa Popiołka odbędzie się 14 października 2017 roku na scenie kameralnej im. Szymona Szurmieja przy ul. Senatorskiej, w tymczasowej siedzibie Teatru Żydowskiego. Kolejne pokazy 15 i 16 października. W tytułową rolę wciela się Ewa Dąbrowska. Na pianinie akompaniuje jej Andrzej Perkman.

„Ginczanka. Chodźmy stąd” – opis spektaklu: Opowieść – o czym? – o życiu i śmierci – kogo? – Zuzanny Poliny Gincburg czy Zuzanny Ginczanki? – opowieść o miłości czy o wojnie? – o życiu czy umieraniu?

Realizatorzy:
Reżyseria i adaptacja: Krzysztof Popiołek
Scenografia: Anna Wołoszczuk
Kostiumy: Piotr Popiołek
Wideo: Krzysztof Popiołek
Kompozytor: Dominika Świątek
Muzyka na żywo: Andrzej Perkman
Obsada: Zuzanna Ginczanka – Ewa Dąbrowska, dziewczynka – Zofia Młyńska / Sonia Vinyavskaya
Plakat: autorem plakatu jest Michał Szperling; zdjęcie pochodzi ze zbiorów Muzeum Literatury
Zdjęcia: Bartek Warzecha
Premiera: 14 października 2017 r.

„Nie boję się ogromu świata” – pisała mała dziewczynka któregoś ostatniego dnia lata, w jakichś ostatnich latach pokoju, w świecie pięknej przeszłości. To inicjujące zdanie rozpoczyna opowieść, której tytuł dałby się streścić w dwóch słowach: moje życie. Nie wie jeszcze, że będzie to brutalnie przerwana, niedokończona opowieść: o nieuczciwej śmierci, o przedwczesnym umieraniu. To otwierające zdanie wypowiada do nas z końca przedwojennej Warszawy. Już nie będzie takiego lata, już nie będzie takiego miasta i już nie będzie takiego świata. Kolejne miejsca, z których trzeba uciekać – Warszawa, Lwów, Kraków – staną się ciągiem nie tylko geograficznym. To przede wszystkim łańcuch stanów lękowych, przez które przechodzi Ginczanka. W spektaklu obserwujemy kondycję człowieka nieuchronnie zbliżającego się do własnego końca.

„Coś przyjdzie: miłość albo wojna” – pisze na długo przed 1939 rokiem. „Zdychasz, stara Europo”.  Nieustanne przeczucie nadciągającej katastrofy, poczucie, że może nas nie być, generuje pytania: jak pożegnać się ze światem, wiedząc, że nadchodzi koniec? Jakimi słowami zbudować schron na kartach literatury, żeby móc obronić siebie? I wreszcie, kiedy wszystko poprzednie się nie uda: jakimi słowami podsumować tę opowieść: moje życie.
A tak chciałoby się żyć. O sekundę, o milimetr dłużej…

Ginczanka. Chodźmy stąd

Ginczanka. Chodźmy stąd – plakat (proj. Michał Szperling)

Ginczanka. Chodźmy stąd (mat. pras.Teatru Żydowskiego)

Ginczanka. Chodźmy stąd (mat. pras.Teatru Żydowskiego)_fot_Bartek_Warzecha_©_DSC8127

Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd

 

 

Miejsce: Scena kameralna im. Szymona Szurmieja, Senatorska 35
tel.: (22) 850 64 35, kasa@teatr-zydowski.art.pl

Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
Warszawa, ul. Senatorska 35
http://www.teatr-zydowski.art.pl/

Album Karla Höckera

Album Karla Höckera

„Album Karla Hockera” wraca do Warszawy!

„Album Karla Höckera” wraca do Warszawy – już w środę 4 października 2017 roku o 19:00! Po niezwykle intensywnym tournee po miedzynarodowych festiwalach, między innymi w Chinach, Francji,Belgii czy Niemczech zapraszamy do Instytutu Teatralnego. Z myślą o naszych zagranicznych gościach, spektakl będzie prezentowany z angielskimi napisami.

Album Karla Höckera

Reżyseria: Paul Bargetto
Dramaturg: Małgorzata Sikorska-Miszczuk
Kostiumy: Agnieszka Kaczyńska
Występują: Helena Chorzelska, Marta Król, Krzysztof Polkowski, Grzegorz Sierzputowski, Tomasz Sobczak;
Produkcja: Agata Balcerzak, Marta Cienkowska

Spektakl „Album Karla Höckera” jest rzadko podejmowaną próbą zbadania tragicznej historii obozu zagłady w Auschwitz z perspektywy oprawców. Używając technik teatru dokumentalnego, improwizacji, prowadząc dogłębne badania historyczne, jak również posługując się tekstem dramatycznym, spektakl „Album Karla Höckera” przygląda się zaskakująco ludzkim zachowaniom kobiet i mężczyzn, którzy własnoręcznie dokonali ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Widzowie, będąc świadkami „ożywiania” fotografii z Albumu Karla Höckera, mogą przyjrzeć się życiu codziennemu wysoko postawionych żołnierzy SS jak i zwykłym pracownikom obsługującym fabrykę śmierci, jaką był obóz zagłady w Auschwitz.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Album_H%C3%B6ckera

Teatr Trans-Atlantyk to międzynarodowa grupa teatralna powstała w Warszawie w 2014 z inicjatywy Paula Bargetto – amerykańskiego reżysera i dyrektora festiwalu teatralnego undergroundzero w Nowym Jorku. Paul Bargetto od lat interesuje się polską dramaturgią i inscenizuje polskie sztuki teatralne w Ameryce. Teatr Trans – Atlantyk to jego lokalna, warszawska inicjatywa twórcza, którą założył wraz z aktorami: Martą Król, Grzegorzem Sierzputowskim i Tomaszem Sobczakiem.

Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera

Dom lalki

Henrik Ibsen
Dom lalki

PREMIERA:
6 października 2017, Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka
Spektakl powstaje przy udziale finansowym Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie,
instytucji kultury m. st. Warszawy.

przekład: Anna Marciniakówna
reżyseria: Agnieszka Lipiec-Wróblewska
scenografia i kostiumy: Agnieszka Zawadowska
ruch sceniczny: Anita Wach
światło: Jacqueline Sobiszewski
muzyka: Irina Blokhina

OBSADA:
Eliza Borowska – Nora
Anna Cieślak – Krystyna Linde
Yo Sakai – Ana – niania u Helmerów
Piotr Bajtlik – Krogstad
Andrzej Mastalerz – Doktor Rank
Krystian Modzelewski – Torwald Helmer

Inspiracją do napisania sztuki było publiczne wystąpienie Ibsena w Towarzystwie Skandynawskim w Rzymie wiosną 1879 roku. Postulował on, by na stanowiska sekretarza i bibliotekarza Towarzystwa mogły kandydować kobiety. Jego apel wyśmiano, więc Ibsen postanowił zawalczyć o prawa kobiet piórem.

Na tematykę Domu lalki wpłynęła też sprawa Laury Kieler, dobrej znajomej Ibsena, która będąc w poważnych kłopotach finansowych, sfałszowała podpis na wekslu narażając się na gniew męża. Mąż zażądał rozwodu, zabrano jej dzieci, a ją zamknięto w szpitalu psychiatrycznym.

A zatem historia jakich wiele: w imię miłości, zaślepieni chęcią ratowania ukochanych, bywa, że łamiemy prawo, normy, zasady i konwencje…

Nora Helmer jest szczęśliwą żoną Torvalda, który ma objąć stanowisko dyrektora Banku Akcyjnego. Mają troje małych dzieci. Ale Nora skrywa pewien sekret. Od wielu lat prowadzi podwójne życie – podejmuje się różnych prac, by spłacić dług zaciągnięty u Krogstada, przyjaciela Torvalda, na poratowanie zdrowia męża w początkach ich małżeństwa. By pożyczka była możliwa, Krogstad zażądał poręczenia weksla przez umierającego ojca Nory, która sfałszowała jego podpis. Dawna przyjaciółka Nory – Krystyna Linde – przyjeżdża do miasta, by szukać pracy. Nora przekonuje Torvalda, by ten załatwił jej posadę w banku. W ten sposób pracę straci jednak Krogstad, który prosi Norę o protekcję, szantażując ją wyjawieniem tajemnicy sfałszowanego weksla i sekretnej pożyczki. Krogstad informuje o sprawie Helmera. Ten nie może wybaczyć żonie, że dopuściła się przestępstwa i przez lata go okłamywała.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Dom_lalki_(dramat)

Ze względu na opinię publiczną i swoją pozycję pozwala mieszkać Norze w domu, lecz odbiera jej prawo do wychowywania dzieci. Tymczasem pod wpływem Krystyny zakochany Krogstad odsyła Helmerowi fatalny weksel. Mąż przebacza Norze. Zaczyna rozumieć jej intencje. Nora postanawia jednak zmierzyć się ze światem samotnie. Porzuca rodzinę i dom.

Henrik Ibsen (1828 – 1906)

– syn zamożnego kupca, który po bankructwie ojca zmuszony był podjąć pracę zarobkową w charakterze pomocnika aptekarza. Marzył o karierze lekarza. Już po podjęciu studiów postanowił jednak poświęcić się wyłącznie literaturze. Walczył o reformę norweskiego dramatu i teatru.
W 1857 roku został dyrektorem artystycznym Christiania Norske Theater. Surowo oceniał społeczeństwo punktując jego hipokryzję i zakłamanie, co nie przymnażało mu sympatyków i przyjaciół. Na przełomie lat 50. i 60. XIX wieku Ibsen rozczarowany postawą Norwegii, która nie pomogła Danii napadniętej przez Prusy, a także przymuszony problemami finansowymi zdecydował się emigrować z kraju. Przez kolejne 27 lat mieszkał we Włoszech i w Niemczech. Dopiero w 1891 roku wrócił do Norwegii. Ostatnie lata życia pisarz spędził w Christianii (Oslo), gdzie był jednym z najznamienitszych obywateli. Ostatecznie twórczość Henrika Ibsena doczekała się międzynarodowego uznania, a pisarza zaczęto określać mianem „sumienia Europy”.
Do jego najgłośniejszych dramatów należą: Brand, Peer Gynt, Hedda Gabler, Budowniczy Solness, Dzika kaczka, Upiory i Gdy wstaniemy z martwych.

Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka

DOM LALKI, PREMIERA: 6 października 2017, Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka

Życie mimo wszystko_Maria Seweryn i Marta Jalowska_fot. Tomasz Drzewiecki

Pierwszy „silent theatre” z Marią Seweryn

Pierwszy „silent theatre” z Marią Seweryn
„Życie mimo wszystko” Ireny Krzywickiej to pierwsze z 5 słuchowisk, prezentowanych w formie „silent theatre”, przygotowanych przez członkinie grupy TERAZ POLIŻ w ramach projektu „córy warszawskie #dziwystołeczne”. Premiera słuchowiska z udziałem m.in. Marii Seweryn, Wojciecha Kalarusa i Pawła Koślika odbędzie się już w najbliższą niedzielę w Domu Kultury KADR w Warszawie o godz. 16:30. Poprzedzi ją półgodzinny wykład dr Agaty Chałupnik z projektu badawczego HyPaTia.

Obsada:
Helena — Marta Jalowska (TERAZ POLIŻ)
Aniela — Maria Seweryn
Maria — Jolanta Olszewska
Franka — Dorota Glac (TERAZ POLIŻ)
Paniusia — Kamila Worobiej (TERAZ POLIŻ)
Walerka — Emanuela Osowska (TERAZ POLIŻ)
Jan — Wojciech Kalarus
Ojciec — Sylwester Maciejewski
Alojzy — Paweł Koślik
muzyka: Maria Rumińska
realizacja akustyczna: Maciej Kubera
adaptacja i reżyseria: Ula Kijak (TERAZ POLIŻ)

Dramat Ireny Krzywickiej rozpocznie cykl pięciu słuchowisk powstałych na podstawie tekstów polskich autorek pierwszej połowy XX wieku. Opowiada on o powojennej Warszawie, choć właściwie jest po prostu szorstką opowieścią o życiu – nie tylko tym tuż po wojnie. Jest opowieścią o życiu w momencie, w którym chce się raczej umierać.
Tekst Krzywickiej, czytany współcześnie, uświadamia, że nie zagoiły się w Polsce rany po wojnach światowych i komunizmie. Wyparte przez naszych dziadków i rodziców traumy wracają, jako nasze własne potłuczenia i tylko ukrywają się pod pozorem zamierzchłych upiorów – mówi Marta Jalowska, aktorka z grupy TERAZ POLIŻ.

Stosowanie zasady „życia mimo wszystko” z jednej strony sprawiło, że wszyscy, którzy wojnę przeżyli, nie zdecydowali się popełnić masowego samobójstwa i pozwolili przyjść na świat następnemu pokoleniu. Z drugiej jednak zasada ta zmusiła ich do wyparcia wszystkich doznanych krzywd, wszystkich niesprawiedliwości, które podskórnie nadal tkwią w podświadomości Polaków i których nie da się naprawić sprawiedliwością ani zadośćuczynieniem.

„córy warszawskie #dziwystołeczne” to nowy projekt stworzony przez członkinie grupy TERAZ POLIŻ, mający na celu przywrócenie głosu nieznanym lub zapomnianym polskim dramatopisarkom. Powstał m.in. w wyniku zadziwienia nikłą reprezentacją kobiet w historii polskiego dramatu. Jest próbą odpowiedzi na pytanie: dlaczego w historii polskiego teatru jest tak mało kobiet? Co się stało z dramatami tworzonymi przez polskie autorki na początku XX w.? Czy napisane przez nie teksty wciąż mają sceniczną moc i warto je dziś wystawiać? Punktem wyjścia dla tego projektu była praca naukowo-artystyczna, którą w 2015 r. grupa TERAZ POLIŻ przeprowadziła w ramach projektu „dziwy polskie”. Efekty tej pracy zostały zgromadzone i udostępnione na platformie internetowej „dziwy polskie”: www.terazpoliz.com.pl/dziwypolskie

Miejsce:

Dom Kultury KADR, ul. Rzymowskiego 32 w Warszawie.

Miejsce dostosowane jest do potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową.
Bilety w cenie 5 zł do nabycia w DK KADR lub za pośrednictwem strony www.dkkadr.waw.pl

Szczegółowe informacje na temat projektu „córy warszawskie #dziwystołeczne” znajdują się na stronie www.terazpoliz.com.pl/corywarszawskie
Projekt współfinansowany jest przez m.st. Warszawa

 

Życie mimo wszystko_Maria Seweryn i Marta Jalowska_fot. Tomasz Drzewiecki

Życie mimo wszystko_Maria Seweryn i Marta Jalowska_fot. Tomasz Drzewiecki

TERAZ POLIŻ
Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ to jedyny profesjonalny kobiecy teatr w Polsce. Produkuje i prezentuje spektakle teatralne, happeningi, performansy, otwarte czytania performatywne, koncerty, organizuje warsztaty teatralne i dyskusje. Od 2015 roku realizuje także projekty badawcze mające na celu przywracanie pamięci o nieznanych i zapomnianych kobietach, które znacząco wpłynęły na obecny kształt sztuki i rzeczywistości społecznej.

Wiele demonów Teatr Imka

Wiele demonów

Wiele demonów

Pilch przenosi nas w tuż postalinowskie czasy lat pięćdziesiątych, do Sigły, położonej – jakże by inaczej – na ukochanym przez autora luterskim Śląsku Cieszyńskim.

Reżyseria i scenografia: Mikołaj Grabowski
Obsada:
Iwona Bielska, Maria Dejmek, Joanna Król, Agnieszka Rose, Łukasz Gosławski, Dymitr Hołówko, Marcin Kalisz, Tomasz Karolak /Michał Sitarski, Dariusz Kowalski, Adam Kupaj, Konrad Michalak, Wojtek Oleksiewicz, Piotr Ligienza

Do miasteczka – ku powszechnemu zdumieniu – zjeżdża Jula Mrakówna ze swym katolickim narzeczonym. Kto ją przenocuje? Bo przecież nie wstrząśnięty ojciec, pastor Mrak! Co stało się z jej siostrą Olą, w tajemniczy sposób zaginioną? Żeby ją chociaż porwali esbecy, ale towarzysz Goniec zaprzecza! Czy miejsce jej pobytu wskaże Fryc Moitschek, który nawet jak nie był stuprocentowym cudotwórcą  – miał dar? Kim jest mężczyzna w czarnym owerolu, który wszedł do willi świętej pamięci doktora Nieobadanego i nie wyszedł?

Wiele demonów Teatr Imka

Wiele demonów Teatr Imka

Dawkując czytelnikom sekrety i – po części sensacyją – intrygę, Pilch zagląda zarówno do domów jak i do głów swych bohaterów, bywa tyleż czuły i delikatny, co pikantny i bezlitosny, dowodząc, że człowiek sam sobie zagraża, a jak człowiek sam sobie zagraża – nie ma gorzej…Z charakterystycznym „pilchowym” humorem snuje zwykłe-niezwykłe historie mieszkańców Sigły, a zewsząd słychać, ten co zawsze, głęboki i majestatyczny oddech kosmosu nad dachem.

Spektakl prezentowany w ramach współpracy Teatru Nowego oraz Teatru IMKA – DuoPolis Kulturalne Warszawa-Łódź.

czytanie performatywne

Dziennik Johna Steinbecka

Serdecznie zapraszamy na czytanie performatywne Dziennika z podróży do Rosji Johna Steinbecka w Muzeum Narodowym w Warszawie.

„Gdyby tylko ludzkość w pełni zrozumiała, że nieludzkie jest reprezentowanie niesprawiedliwych praw, nie udałoby się nigdy żadnemu tyranowi zapanować nad ludźmi”. Gandhi

Dziennik z podróży do Rosji Johna Steinbecka to zapis niezwykłej podróży, którą pisarz odbył w towarzystwie fotoreportera Roberta Capy w 1947 roku do Związku Radzieckiego. Wyprawa stała się dla artystów nie tylko przygodą, ale też wyzwaniem, gdyż musieli skonfrontować swoje poglądy i zachodni styl życia z rzeczywistością i ideologią państwa totalitarnego. Jaka jest ich reakcja i refleksja? Jak są przyjęci? Co ich bawi, drażni, irytuje?

Opowieść pełna błyskotliwego humoru i anegdot na temat absurdów życia w Związku Radzieckim, z czasem przeradza się w gorzką konstatację, narastają wątpliwości dotyczące wartości leżących u podstaw poznawanego systemu, rośnie dystans, zaczynają tęsknić za wolnością, coraz trudniej zachować uśmiech, w dyskusjach, w których padają zawsze podobne odpowiedzi. Steinbeck i Capa przekonują się w zetknięciu z inną mentalnością, nie tylko, co im jest obce, ale też, co jest dla nich szczególnie ważne: wolności i prawa osobiste, system wzajemnego kontrolowania się przez różne instytucje władzy – to zasady, do których ciągle wracają i się odwołują.

W Muzeum Narodowym fragmenty Dziennika przeczytają świetni warszawscy aktorzy: Marta Kurzak, Arkadiusz Brykalski, Przemysław Stippa. Czytaniu towarzyszyć będzie muzyka na żywo – na akordeonie zagra Jakub Gawilk, autor opracowania muzycznego czytania. Tekst opracowała i reżyseruje Ewa Małecki.

Data: 10 września, g.17:00
Miejsce: Dziedziniec Muzeum Narodowego w Warszawie

Wstęp wolny!

opracowanie tekstu // reżyseria: Ewa Małecki

obsada:
Marta Kurzak (Sweet Lana, Ewa, i inne kobiety)
Arkadiusz Brykalski (John Steinbeck)
Przemysław Stippa (Robert Capa)

opracowanie muzyczne / akordeon: Jakub Małecki

czytanie performatywne

O artystach:

Ewa Małecki – absolwentka wiedzy o kulturze w Katedrze Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz studentka V roku reżyserii w Akademii Teatralnej w Warszawie. Jej dotychczasowe premiery to Walizka M. Sikorskiej-Miszczuk w Teatrze Collegium Nobilium, Podróż do wnętrza pokoju M. Walczaka w Teatrze Śląskim w Katowicach. Reżyserowała też czytania performatywne m. in. Zwyczajną śmierć I. Waśkowskiej w Teatrze Studio, Walizkę M. Sikorskiej – Miszczuk w Teatrze Collegium Nobilium, Polak bardziej wierzy niż myśli na podstawie Księdza Heleny i Pątników z macierzyzny M. Pankowskiego w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Jej spektakle były prezentowane m. in. na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku, Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Miszkolcu na Węgrzech oraz podczas obchodów 80-lecia Wydziału Reżyserii AT. Rozwija własną metodę pracy z aktorem, do której podwaliny stanowi metoda Violi Spolin oraz filozofia Grotowskiego. Do spektakli wprowadza elementy teatru fizycznego oraz teatru tańca.
W kręgu jej głównych zainteresowań znajduje się psychologia, problemy grup dyskryminowanych – przede wszystkim kobiet, osób starych oraz wykluczonych społecznie przez biedę. Ważna jest dla niej szeroko pojęta transgresja – granic geograficznych, fizycznych, cielesnych, mentalnych, moralnych, płciowych, percepcyjnych. Do tej pory jej ulubiona poetyka to realizm magiczny.

Arkadiusz Brykalski – Aktor Teatru Powszechnego w Warszawie. Absolwent Studium Wokalno-Aktorskiego w Gdyni i Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Jako aktor i śpiewak należał do zespołów Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, Teatru Wybrzeże w Gdańsku i Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Stale współpracuje również z powstałą z inicjatywy Michała Zadary CENTRALĄ. Występował w spektaklach takich reżyserów, jak  Grzegorz Wiśniewski, Jerzy Satanowski, Grażyna Kania, Agnieszka Olsten, Wiktor Rubin, Michał Zadara czy Barbara Wysocka, jak również w wielu popularnych serialach telewizyjnych.

Marta Kurzak – Absolwentka Akademii Teatralnej w Warszawie. Od kilku lat w zespole Teatru Polskiego im. A. Szyfmana. Pojawiła się także na deskach Teatru 6. Piętro i Och-Teatru oraz Teatru Kamienica. Ma na swoim koncie wiele ról z repertuaru klasycznego i nie tylko. Zagrała m.in. Szimenę w Cydzie, Annabellę w Szkoda, że jest nierządnicą, Gerdę w Królowej Śniegu oraz Julie w Uwaga, publiczność.
Przemysław Stippa – Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej (2004), od 2004 roku w zespole Teatru Narodowego w Warszawie. Współpracuje z teatrami warszawskimi: Dramatycznym, Scena Prezentacje, Teatrem Soho – Studio Teatralne Koło oraz Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Ma na swoim koncie również role telewizyjne, filmowe oraz dubbingowe. Laureat Nagrody im. Janiny Nowickiej – Prokuratorskiej i Stanisława Prokuratorskiego przyznawanej przez Rektora Akademii Teatralnej w Warszawie absolwentowi Wydziału Aktorskiego za osiągnięcia artystyczne w ciągu 2 lat od ukończenia studiów, Lubelskiej Nagrody Artystycznej, Nagrody Specjalnej na Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2017”. W Teatrze Narodowym grał w spektaklach reżyserowanych przez Andrzeja Seweryna, Jana Englerta, Jacques’a Lassalle’a, Mai Kleczewskiej, Artura Tyszkiewicza, Macieja Prusa, Konstantina Bogomołowa, Michała Zadary, Piotra Cieplaka.

O projekcie:

TEATR.HU to cykl czytań performatywnych współczesnych lub nieznanych tekstów węgierskich, a także dowolnych tekstów ze świata poruszających temat Węgier i Węgrów lub relacji polsko-węgierskich, zaadaptowanych na scenę. Czytania przygotowywane są przez zaproszonych młodych reżyserów i reżyserki, między innymi są to: Agnieszka Baranowska, Daria Kopiec, Kuba Kowalski, Paweł Paszta i Monika Popiel. Czytane będą kolejne, nowe tłumaczenia współczesnych dramatów węgierskich, a także adaptacje węgierskiej prozy, jak np. Opium Gézy Csátha – węgierskiego Witkacego.

Cykl odbywa się w ramach Roku Kultury Węgierskiej w Polsce 2016/2017.

Organizator: Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego
Współorganizator: Węgierski Instytut Kultury w Warszawie
Partner: Muzeum Narodowe w Warszawie

Zdjęcia pochodzą z archiwów artystów.

miłość spektakl na big book festival

Miłość

Premiera „MIŁOŚCI” według prozy Jane Austen i Jeanette Winterson w gwiazdorskiej obsadzie na otwarcie Big Book Festival.

Spektakl, w którym udział wzięli Ilona Ostrowska, Janusz Chabior, Maria Peszek, Magdalena Koleśnik i Michał Meyer, a muzykę skomponował Leski to jedna z produkcji specjalnych, które co roku są wizytówką festiwalu. Superbohaterką tegorocznej edycji jest Jane Austen, a spektakl stanowi część wydarzeń Sceny Brytyjskiej – trwającej trzy dni serii wydarzeń pokazujących kulturę i literaturę brytyjską z zaskakującej strony. Czytaj dalej →

Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF

9. Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF

9. Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF – teatralne biennale, organizowane przez Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza
w Warszawie.

Podczas tegorocznego Festiwalu zostanie pokazanych łącznie się 30 spektakli z 11 krajów. Przegląd rozpocznie się już 30 czerwca przedstawieniem „projekt zero: Witzelsucht” w Teatrze Collegium Nobilium i potrwa do 6 lipca, a artyści zagoszczą również na scenach Teatru Ateneum i Teatru Syrena.

Na program ITSelF, oprócz biorących udział w konkursie przedstawień dyplomowych zaproszonych przez nas szkół teatralnych z całego świata, składają się liczne imprezy towarzyszące, w tym pokazy spektakli pozakonkursowych, konferencja naukowa oraz warsztaty teatralne. Spektakle konkursowe będą prezentowane z napisami w języku polskim i angielskim. Czytaj dalej →

TEATR WĘGAJTY Dom Kultury KADR w Warszawie

Prolog komedii. Sceny pomiędzy poezją i dokumentem.

22 kwietnia, sobota godz. 19.00
Spektakl Teatru Węgajty – Prolog komedii. Sceny pomiędzy poezją i dokumentem.
DK Kadr, ul.Gotarda 16, Warszawa, bilety 10 zł.

Spektakl na podstawie fragmentów poezji Wisławy Szymborskiej i spisanych wypowiedzi Anny Wojtyniak

Pomysł i realizacja: Zofia Bartoszewicz, Erdmute Sobaszek
Muzyka: Zofia Bartoszewicz
Montaż filmu: Magdalena Drozdowicz

Czytaj dalej →

Bruno Schulz - i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)

Sanatorium pod Klepsydrą

„Sanatorium pod Klepsydrą” – performance Agaty Dudy-Gracz na podstawie tekstów Brunona Schulza
(28.04. g. 19.00)

28 kwietnia aktorzy Teatru Żydowskiego w Warszawie wystąpią w niezwykłym projekcie jednej z najciekawszych reżyserek młodego pokolenia Agaty Dudy-Gracz. Przywołają w pamięci niepowtarzalną magię świata Brunona Schulza i staną się pacjentami jego „Sanatorium pod Klepsydrą”. Wszystko rozgrywać się będzie w jednym z gmachów nowej siedziby Sinfonii Varsovia, w którym do niedawna mieścił się Instytut Weterynaryjny SGGW. Widzowie będą mieli niepowtarzalną okazję odwiedzić to miejsce z wieloletnią historią na chwilę przed remontem i odbyć wraz z artystami niezwykłą podróż na pograniczu jawy i snu.

Reżyseria i inscenizacja – Agata Duda-Gracz
Kurator projektu – Jan Bończa-Szabłowski
Reżyseria światła – Katarzyna Łuszczyk
Ruch sceniczny – Tomasz Wesołowski

Termin: 28.04.2017 r. g. 19.00

Miejsce: Sinfonia Varsovia, ul. Grochowska 272

Bilety: wstęp wolny (brak możliwości rezerwacji)
Strona www: http://www.teatr-zydowski.art.pl/wydarzenia/sanatorium-pod-klepsydra-na-podstawie-tekstow-brunona-schulza-performance-agaty-dudy
Strona wydarzenia: https://web.facebook.com/events/200654543769716/
Organizator projektu: Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
Partner projektu: Sinfonia Varsovia

Bruno Schulz - i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)

Bruno Schulz – i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)

* Zdjęcie pochodzi z kolekcji „I ciągle widzę ich twarze” Fundacji Shalom, Gołdy Tencer-Szurmiej. Państwowe Gimnazjum w Drohobyczu, 19 maja 1934 roku. Między rzędami ławek przechadza się pisarz Bruno Schulz, nauczyciel rysunku i prac ręcznych. Zginął w 1942 roku zastrzelony na ulicy drohobyckiego getta. Zdjęcie przechował nieżyjący dziś Mieczysław Makarski. Wspominał, że Schulz na lekcjach czytał fragmenty swoich książek, które im, uczniom, wydawały się nieco dziwne.

Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
Warszawa, ul. Senatorska 35
http://www.teatr-zydowski.art.pl/

teatr capitol teatr gudejko fotografia

Klatka dla ptaków

Co to za klatka i jakie ptaszki w niej siedzą?
Akcja rozgrywa się w nocnym klubie dla transwestytów, w którym trwa próba do przedstawienia. Grzegorz i Albin to szczęśliwa para. On jest właścicielem klubu, a on (ona) – jego gwiazdą, słynną Drag Queen. Sielankę zaburza wizyta przyszłych teściów ich syna. Zwłaszcza, że teść to bardzo konserwatywny polityk. Kiedy zderzają się ze sobą dwa światy, huk jest wielki! A śmiech jeszcze większy! Wizyta państwa Krzyżopolskich w jaskini rozpusty stawia pod znakiem zapytania przyszłość młodej pary. Trzeba się nieźle nagimnastykować, naudawać i naprzebierać, żeby uniknąć kompromitacji.

Obsada:

Marek Kaliszuk / Rafał Cieszyński
Tomasz Sapryk
Jarosław Gajewski
Witold Dębicki
Joanna Kurowska
Małgorzata Rudzka
Wojciech Raszewski
Olga Kalicka / Joanna Balas
Jacek Foks

Reżyseria Andrzej Strzelecki
Scenografia i kostiumy: Tatiana Kwiatkowska

Tajemnica wielkiego powodzenia tej sztuki (powstało na jej kanwie kilka filmów i broadwayowski musical) tkwi nie tylko w jej inteligentnym i błyskotliwym poczuciu humoru, dającym aktorom szansę stworzenia wielkich scenicznych kreacji, ale w nieczęstej umiejętności zabawnej rozmowy na tzw. trudny i kontrowersyjny temat. Ironia w ogóle – a szczególnie autoironia – jest niezwykle skutecznym kluczem budowania zaufania i z takim zjawiskiem mamy do czynienia w „Klatce dla ptaków”, która w polskiej wersji jest także sztuką o teatrze. Jean Poiret napisał „La Cage aux Folles” jako historię dziejącą się w latach siedemdziesiątych we Francji.   Kuba Wecsile i Karol Klementewicz, tłumacze m. in. „Rodzinki.pl”   oraz Andrzej Strzelecki, reżyser największych przebojów Teatru Rampa, umieścili „Klatkę dla ptaków” we współczesnej Polsce. Jak wyskakiwać z ograniczających nas klatek, jak być otwartym i nie oceniać, a także jak wyzwolić się ze stereotypów, pokażą Państwu aktorzy w rolach, w jakich nie spodziewaliście się ich zobaczyć. Zresztą, oni sami też się tego nie spodziewali…

Kto widział Robina Wiliamsa i Gene’a Hackmana w filmowej wersji „Klatki dla ptaków” przekona się, że w Polsce jest śmieszniej niż w USA.

 

Jak przełamywać stereotypy?
Jak wydostać się z ograniczających nas klatek?
Wyjątkowa sztuka z Kaliszukiem, Kurowską, Saprykiem!

Premiera już 18 kwietnia!

teatr capitol teatr gudejko fotografia

Teatr Capitol / Teatr Gudejko / foto. Radosław Orczykowski

komedia romantyczna teatr

Szabasowa Dziewczyna

Komedia „Szabasowa dziewczyna” – premiera Teatru Żydowskiego.
(14 I 2017 r. w Klubie Garnizonowym)
14 stycznia Teatr Żydowski zaprasza na kolejną premierę poza dotychczasową siedzibą przy Placu Grzybowskim! Komedia „Szabasowa dziewczyna” w reżyserii Marcina Sławińskiego wystawiana będzie w dniach 14-16 stycznia i 10-12 lutego gościnnie w Klubie Dowództwa Garnizonu Warszawa.

Szabasowa Dziewczyna

Zakochany mężczyzna boi się ponownego związku. Zakochana w nim dziewczyna pragnie go, ale jest katoliczką, a on jest Żydem. Dramat? Nie. Raczej urocza, zabawna komedia romantyczna. Autorem „Szabasowej Dziewczyny” jest amerykański dramaturg Daniel Simon, o którym jego uczeń Woody Allen powiedział: „To, co wiem o komedii, nauczyłem się od Daniela”. Sztukę reżyseruje Marcin Sławiński, którego przedstawienia od lat bawią warszawską publiczność Kwadratu, Komedii i Capitolu. Sztuka „The Convertible Girl” jest prezentowana w ramach umowy zawartej z SAMUEL FRENCH, INC.

Autor: Daniel Simon
Reżyseria: Marcin Sławiński
Przekład: Janusz Tencer
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Kostiumy: Agnieszka Kaczyńska
Asystent: Ernestyna Winnicka
Asystent scenografa: Maciej Chojnacki

Obsada: Piotr Chomik Policjant/Goniec/Jonasz Steinberg, Sylwia Najah Krystyna, Henryk Rajfer Rabin Rotszyld, Dawid Szurmiej Policjant/Goniec/Jonasz Steinberg, Marek Ślosarski Ron Goldman, Ernestyna Winnicka Pani Goldman, Maciej Winkler Rabin Silwerman, Wojciech Wiliński Rabin Hahn

Tytuł oryginału: „The Convertible Girl”
Data premiery: 14.01.2017 r.
Terminy popremierowe: 15-16 stycznia, 10-12 lutego 2017 r. (spektakle wystawiane są w dni powszednie o 19.00, w niedziele o 18.00)
Miejsce: Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa 141A
Bilety: 40-60 zł
Rezerwacja biletów pod numerem tel.: (22) 526 20 34, (22) 526 20 32, (22) 850 64 50 lub 51

Biogram reżysera:

MARCIN SŁAWIŃSKI. Absolwent Wydziału Aktorskiego i Wydziału Reżyserii PWST w Warszawie, przez 10 lat aktor Teatru Narodowego, zajął się następnie wyłącznie reżyserią.
Zrealizował 100 spektakli w ponad dwudziestu polskich i zagranicznych teatrach. Reżyseruje niemal wyłącznie sztuki współczesne, specjalizuje się w komediach. Spod jego ręki wyszły polskie prapremiery takich szlagierów jak m. in. „Mayday”, „Okno na parlament”, „O co biega”, „Wszystko w rodzinie”, „Zbrodnie serca”, „Szalone nożyczki”, „Przyjazne dusze” czy „Mayday II” (w Kwadracie), a także „Mój przyjaciel Harvey”, „Pół żartem, pół sercem”, „Nie teraz, kochanie” i „Zwariowana terapia” (w Komedii) oraz „Dajcie mi tenora” i „Hawaje” w Capitolu. Reżyserował komedie Ayckbourne’a, Frayna, Shaeffera, Gombrowicza, Mrożka, a przede wszystkim – Aleksandra Fredry.
Poproszony o wymienienie najważniejszych spektakli, podaje debiutancką „Zamianę” Claudela w Teatrze Małym i „Spróbujmy jeszcze raz” Schisgalla z W. Zborowskim i P. Wawrzeckim, która rozpoczęła jego współpracę z Kwadratem, spektakle „peerelowskie” czy raczej „antypeerelowskie”: „Róbmy swoje”, „Mandat”, „Kompot”, „Nagi król” i „5 dni Lemuela Gulliwera”, a także „mądre komedie” – „Seksualne perwersje w Chicago” Mameta, „Sztukę” Y. Rezy, „Pokój stołowy, „Pokój Marvina”, „Klub cmentarny”, „Prawdę” i sztuki Wojciecha Tomczyka – „Komedia romantyczna”, „Zaręczyny” (2015) i oczywiście wielokrotnie nagradzany dramat „Wampir” z 2003 r.
Reżyserował operetki, spektakle teatru TV, Polskiego Radia i serial komediowy. Był kierownikiem artystycznym warszawskiego Teatru Kwadrat oraz łódzkiego Teatru Powszechnego. Za aktorstwem nie tęskni, o dyrektorowaniu nie marzy, uważa, że reżyserowanie w teatrze to najlepsze co mu się mogło w życiu zawodowym przytrafić.

Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz

Plakat teatralny

Szabasowa dziewczyna_plakat

Szabasowa dziewczyna_plakat

Zdjęcia z prób

szabasowa dziewczyna w Warszawie

sex bez uczuć

Pikantni

Stefan Vögel Pikantni

Reżyseria Tomasz Gawron
Przekład Jacek Lachowski
Obsada:
Doris – Barbara Kurdej­-Szatan
Bea – Anna Mucha
Christoph – Mikołaj Roznerski
Alex – Michał Ziembicki

Zwei – vier – Sex

Pikantni – komedia obyczajowa Stefana Vögla, cenionego austriackiego dramaturga, która wykorzystuje znany schemat czworokąta.

Dwie znudzone sobą pary małżeńskie Alex i Doris oraz Bea i Christoph, szukając wrażeń, by podnieść temperaturę swoich związków, urządzają wspólną, intymną schadzkę. Sytuacja komplikuje się już na samym początku wieczoru. Żądny nowych eksperymentów Alex w podnieceniu oczekuje gości, z którymi korespondował na portalach erotycznych. Doris, po wcześniejszej aprobacie pomysłu męża, nagle wycofuje się z tej zbyt dla niej pikantnej zabawy. Tymczasem w drzwiach pojawia się Bea, kobieta nowoczesna, która z kolei nie wyobraża sobie życia w monogamii. Jej mąż Christoph czeka na dole w samochodzie, nie mogąc pogodzić się z coraz to śmielszymi fantazjami żony. Kiedy po licznych namowach udaje się przekonać sceptyków okazuje się, że „zwykły, czysty sex bez uczuć” jest dopiero początkiem emocjonujących zmian w życiu naszych bohaterów. Komedia Stefana Vögla z szybkim tempem oraz humorem słownym i sytuacyjnym zaskakuje błyskotliwym dialogiem i inteligentnymi ripostami. Jest świetnym materiałem na fantastyczną zabawę, niepozbawioną refleksji na temat nowoczesnych małżeństw oraz manipulacji uczuciami. Dawka zdrowego śmiechu o bezkrytycznej pogoni za wolnością.

 

Fotografie

sex bez uczuć

„zwykły, czysty sex bez uczuć” jest dopiero początkiem emocjonujących zmian w życiu naszych bohaterów. Komedia Stefana Vögla

Pikantni sex bez uczuć

Komedia Stefana Vögla

teatr szparka sen pszczoły warszawa

Dziurka w eterycznym ciałku

Obsada spektaklu – Bartosz Dermont, Michał Hołub, Damian Jankowski, Saniwoj Król, Mateusz Młodzianowski, Ryszard Rembiszewski, Edyta Sirko, Ewa Skalska

Reżyseria – Saniwoj Król
Muzyka – Iza Szoszkiewicz
Mastering – Grzegorz Lindemann
Współpraca scenograficzna – Maciej Czumer

Dziurka w eterycznym ciałku to spektakl z elementami musicalu, który został oparty na motywach dramatu Wariat i zakonnica oraz utworach poetyckich Stanisława Ignacego Witkiewicza. „Każdy może tworzyć byle co i ma prawo być z tego zadowolonym, byleby nie był w swej pracy szczerym i znalazł kogoś, który równie kłamliwie będzie to podziwiał” – hasło, które przyświecało sztuce wizjonera, zostało przewrotnie podjęte przez twórców spektaklu – grupę teatralną Teatr Szparka. Dramat opowiada o szaleństwach miłości i irracjonalnej potrzebie przekraczania społeczno-kulturowych granic. Widowisko z elementami rewii i musicalu, balansuje na granicy upajającego snu i rzeczywistości. Wyjątkowy klimat przestawienia podkreśla muzyka autorstwa Izabeli Szoszkiewicz.

Spektakl Dziurka w eterycznym ciałku zaprasza widzów do zabawy w poszukiwanie sensu życia. Gra podjęta z odbiorcami nie jest prosta, gdyż życie przegląda się tutaj w zwierciadle tragikomicznego irracjonalizmu oraz piurblagizmu – fikcyjnego kierunku literackiego stworzonego przez Witkacego. Przestawienie to teatralna impresja na temat groteskowej i perwersyjnej twórczości zakopiańskiego artysty, dramatopisarza i malarza. Ponadto, twórcy zainspirowani dziełami malarskimi Witkacego oraz jego “teatrem zastygłym na płótnie”, ożywiają na scenie demoniczne obrazy wyobraźni artysty, dzięki czemu widzowie wraz z bohaterami mogą przenieść się do świata szaleństwa i absurdu. Świata, w którym toczy się odwieczna walka między pożądaniem i cnotą, ciałem i duszą oraz rozumem i szaleństwem. Czy ktoś wygra? I kto naprawdę jest wariatem? Odpowiedzi poszukają aktorzy Teatru Szparka.

Teatr Szparka to nowe miejsce na teatralnej mapie Warszawy, stworzone przez grupę młodych aktorów zafascynowanych twórczością Stanisława Ignacego Witkiewicza. Siedzibą teatru jest warszawskie centrum artystyczne Sen Pszczoły mieszczące się w wyjątkowym i magicznym miejscu, w którym surrealizm łączy się z surowością postindustrialnych wnętrz praskich fabryk i hangarów. W zeszłym roku Teatr Szparka wystawił Szewców wg. dramatu Witkacego. Premiera spektaklu Dziurka w eterycznym ciałku odbyła się 24 października 2016 roku w Warszawie.

Fotografie

Już 12. i 26. stycznia o godz. 19:00 na warszawskiej Pradze w postindustrialnej przestrzeni „Snu Pszczoły” odbędą się spektakle Dziurka w eterycznym ciałku w reżyserii Saniwoja Króla. Teatr Szparka zaprezentuje inscenizację autorskiej i zaskakującej wersji Wariata i zakonnicy Stanisława Ignacego Witkiewicza. Bilety już w sprzedaży!

Spektakl można zobaczyć w wybrane teatralne czwartki w Śnie Pszczoły. Najbliższe spektakle już 12. i 26. stycznia o godz. 19:00 w Centrum Artystycznym Sen Pszczoły – ul. Grochowska 301/304 Warszawa.

Ceny biletów:
50/35 zł – bilety dostępne w sprzedaży online na portalu ewejsciowki.pl
50 zł – bilety do kupienia przed spektaklem w kasie

Adres:
Teatr Szparka (Centrum Artystyczne Sen Pszczoły)
ul. Grochowska 301/305
03-842 Warszawa

 

tekst: Stanislas Cotton tłumaczenie: Jan Nowak reżyseria: Souphiène Amiar aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar obrazy: Pino Genovese wizualizacje: Andrea Adriani kostiumy: Marina Sciarelli video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

Œdipus

„Œdipus” to refleksja nad powiązaniami jakie istnieją pomiędzy kulturą zachodnią, a kulturą arabską oraz ich niepojednanymi różnicami. Pokazy odbędą się w dniach 15-16 grudnia o godz. 19:00.
Œdipus
«Dzieci są jak baranki
I jak baranki
Boją się losu, co na noże uwielbia przepychanki»
Stanislas Cotton

tekst: Stanislas Cotton
tłumaczenie: Jan Nowak
reżyseria: Souphiène Amiar
aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar
obrazy: Pino Genovese
wizualizacje: Andrea Adriani
kostiumy: Marina Sciarelli
video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

Œdipus

Instalacja wideo użyta w przedstawieniu to tło sytuujące narodziny greckiego bohatera w świecie arabskim. Edyp, człowiek, który porusza się w obrębie kwestii dotyczących imigracji, różnorodności, tożsamości narodowej, kulturowej i osobistej, stawia pytania. Jakie napięcia społeczne generuje niezrozumienie? Jakie wspólne korzenie mają te dwa światy?

Obok historii Edypa, opowiedzianej przez poemat Œdipus S. Cotton, w spektaklu wykorzystano myśli Al-Farabiego, filozofa złotego okresu Islamu, którego komentarze przyczyniły się do rozpowszechniania tekstów Arystotelesa i Platona w świecie łacińskim. W rzeczywistości to dzięki tłumaczeniom arabskich filozofów poznano na nowo wiele najważniejszych dzieł starożytnej cywilizacji greckiej, które zostały zapomniane po upadku zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. Mimo to kultura arabska zdała się przeoczyć ważną myśl grecką: pojęcie tragedii. Twórcy zastanawiają się z jakiego powodu.

tekst: Stanislas Cotton tłumaczenie: Jan Nowak reżyseria: Souphiène Amiar aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar obrazy: Pino Genovese wizualizacje: Andrea Adriani kostiumy: Marina Sciarelli video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

tekst: Stanislas Cotton tłumaczenie: Jan Nowak reżyseria: Souphiène Amiar aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar obrazy: Pino Genovese wizualizacje: Andrea Adriani kostiumy: Marina Sciarelli video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

tekst: Stanislas Cotton
tłumaczenie: Jan Nowak
reżyseria: Souphiène Amiar
aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar
obrazy: Pino Genovese
wizualizacje: Andrea Adriani
kostiumy: Marina Sciarelli
video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

 

Data: 15 i 16 grudnia (czwartek i piątek), g. 19:00
Miejsce: Studium Teatralne, Lubelska 30/32, Warszawa
Bilety: 25 zł (normalny), 15 zł (ulgowy)
Rezerwacje: steatralne@gmail.com, www.studiumteatralne.pl

Spektakl w języku francuskim z napisami w języku polskim

Prezentacja realizowana dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m.st. Warszawy

Sponsor

O twórcach:

Amiar Souphiène, ur. 1973, w Szwajcarii, aktor, reżyser.

W latach 1995-1998 wystąpił w spektaklach: „Pod ścisłym nadzorem” J. Genet’a, „Ryszard III” W. Shakepeare’a, „Król Lear” W. Shakespeare’a, „Fragmenty dyskursu miłosnego” wg R. Barthes’a. Od 1998 do 2007 pracował w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards, w Pontederze, we Włoszech. Wziął udział w takich projektach jak: „Action”, „The Twin”, „Dies Irae” i „One breath left”. W latach 2008-2011 był dyrektorem festiwalu sztuk wizualnych Rifrazioni Festival, we Włoszech. Od 2006 roku jako reżyser wystawia sztuki, głównie we Włoszech i Szwajcarii, m.in. „Nede” na podstawie T. S. Eliota, „Woyzeck” G. Büchnera, „Les couteaux dans les poules” D. Harrowera, „Sister’s” na podstawie A Kristof, “L’Autre” Angelo Pavia, “Œdipus” S. Cottona.

Stanislas Cotton, ur. 1963, w Belgii, pisarz, dramaturg.

Publikuje głównie w wydawnictwie Lansman. Ostatnie prace to m.in.: „Le Ministère des intérieurs“ (2009), „La Dictée” (2009), „Tango lumbago” w Nouveaux Désordres Européens, 5 krótkich sztuk dla La Comédie (2009), „Le petit boucher” (2010), „Le rêve d’Angleterre„, ” Va jusqu’où tu pourras” (2013), „La gêne du clown” (2014), „Et dans le trou de mon coeur, le monde entier” (2015), zbiór sztuk teatralnych: « La Princesse, l’ailleurs et les Sioux » (2013). W 2006 zostaje wydana jego pierwszą powieść pt. „La compagnie de l’éphémère”. Później kolejno: „La moitié du jour il fait nuit” w 2011, „Rosalinde Miller” w 2014 i „Un fou dans la manche” w 2015.

plakat_paranoje_onemanshow_festiwal

I Festiwal One Man Show

PARANOJE 2016

I FESTIWAL ONE MAN SHOW

Grudzień to Boże Narodzenie, choinka, prezenty, ale także niestrawność, kłótnie rodzinne i lęki o przyszłość. Jaki będzie 2017 rok? Co będzie z Warszawą po obaleniu HGW? Kiedy wybuchnie wojna? Minister Obrony Narodowej w rozmowie z Burdel TV uspokaja, że za paranoje odpowiadają psychowirusy, rozpylane przez bioenergoterapeutów ze Wschodu. W celu odparcia inwazji MON powołał patriotyczny oddział paranormalny, złożony z egzorcystów, szamanek, terapeutów, prawicowych komików i iluzjonistów, którego celem jest przywrócenie zdrowia psychicznego w Narodzie. Wszystkich paranoików zapraszamy na szkolenie z mentalnej samoobrony, czyli I Festiwal One Man Show, który odbędzie się między 3 a 15 XII w Dzikiej Stronie Wisły. Czytaj dalej →

Deadline Trzy akty, trzy historie, trzy części Spektakl

Deadline

„Deadline”. Trzy akty, trzy historie, trzy części.

„Deadline” to kolejny spektakl Studium Teatralnego, który już 30 listopada będzie miał swoją warszawską premierę na Lubelskiej. Spektakl był częścią programu Olimpiady Teatralnej 2016, która w październiku odbyła się we Wrocławiu.

Reżyseria: Piotr Borowski,

Obsada: Danny Kearns, Agne Muralyte,

Muzyka: Małgorzata Gąsiorowska,

Kostiumy: Karina Piwowarska, Wideo: Adrien Cognac,

Scenografia: Piotr Szczygielski,

Produkcja: Gianna Benvenuto

Spektakl przedstawia historię w różnych czasach: obecnym, przyszłym i takim zawieszonym, jakby bez czasu.

Pierwsza część, to czas rozpadu – ostatnie pół godziny z życia znanego komika, który przekazał swoje DNA w nadziei na ponowne narodziny. Przez 30 minut nagrywa komentarz do swojej biografii dla swojego następcy, klona, by w ten sposób zachować ciągłość pamięci, tożsamości. Zwierzenia, analiza czy rachunek sumienia albo spowiedź – wszystko w obliczu nieuchronności wyznaczonego czasu. Życie bohatera można nazwać przeciętnym: ambicja, chęć zaistnienia, sukces za wszelką cenę, ciągłe pożądanie seksualne. Wartością jego zwierzeń jest tu jedynie szczerość, która czyni go wręcz sympatycznym.

Drugą część, to czas suszy. Upłynęło 2000 lat. Bohater jest 24. klonem oryginału. W świecie po katastrofie nuklearnej drastycznie zmniejszyła się ilość ludzi. Klony są silne i zdrowe. Żyją w kompletnej izolacji, zarówno od ludzi, jak i od siebie. Zanikła nie tylko miłość, ale i seks. Klony wierzą, że swą ascezą przygotowują nadejście Przyszłych, którzy będą jedną świadomością wirtualną.

Trzecia część, to czas wilgoci. Bohater poszukuje żyjącego w lesie mędrca, który mógłby mu pomóc znaleźć odpowiedzi na nurtujące go zagadnienia. Odnaleziony dom jest opuszczony – prawdopodobnie ten, którego szukano, od dawna nie żyje. Jednak w końcu bohater zostaje wysłuchany i znajduje odpowiedź na podstawowe pytanie przewijające się przez wszystkie trzy części: czym jest miłość?

Terminy pokazów:

25.11 (pokaz przedpremierowy), 30.11 (premiera), 1.12, 18.12
Godzina: 19:30
Miejsce: Studium Teatralne, Lubelska 30/32, Warszawa
Bilety: 25 zł (normalny), 15 zł (ulgowy), na pokaz przedpremierowy bilety w cenie 10 zł
Rezerwacje: steatralne@gmail.com, www.studiumteatralne.pl

Spektakl w języku angielskim z napisami w języku polskim.

Fragment recenzji

Agnieszki Kobroń, Afisz Teatralny, 13.11.2016:

Reżyser sprytnie poukrywał znaki naszej współczesności w tej historii i poprzez ciało aktora umiał o tym opowiedzieć. I do tego stopnia powiódł się ten jego pomysł, że Dead Line stało się bardzo wymowną historią człowieka zagubionego we własnym „ja”. Uwięzionym w opętanym ciele duchu, który bardzo pragnąc nigdy nie osiągnie nieśmiertelności. Dlatego patrząc na tę sztukę i grającej w nich aktorów pierwszą emocją, która przychodzi i pozostaje jest żal, za niemożliwością wyznaczenia własnej linii życia.

Spektakl realizowany w ramach projektu „Teatr otwarty” sfinansowany ze środków Miasta st. Warszawy.

sponsor: altmaster

Fotografia teatralna:

Deadline Trzy akty, trzy historie, trzy części Spektakl Deadline Trzy akty, trzy historie, trzy części Spektakl

kryminalny fenomen Akademia Teatralna Warszawa

Katarzyna Bonda i Maciej Pieprzyca

W cyklu EVVIVA L’ARTE:
Katarzyna Bonda i Maciej Pieprzyca
Kryminalny fenomen
8 listopada 2016, godz. 19.00
Teatr Collegium Nobilium
ul. Miodowa 22/24
prowadzenie Rafał Sławoń, wstęp wolny Czytaj dalej →

pibloktoq-maria-peszek-collegium-nobilium

PIBLOKTOQ

PIBLOKTOQ
piosenki Marii Peszek

Reżyseria i scenariusz:  Wojciech Kościelniak

Teksty piosenek: Maria Peszek / Piotr Lachmann
Muzyka: Maria Peszek/Andrzej Smolik/ Michał Król/ Wojciech Waglewski / Fisz / Emade / Maciej Goliński
Aranżacja: Jacek Kita
Choreografia: Liwia Bargieł
Przygotowanie wokalne: Anna Serafińska
Asystent reżysera: Marta Wągrocka
Opieka scenograficzna i kostiumograficzna: Bożena Ślaga
Projekcje: Agata Rucińska
Występują:
Ogrodniczka – Milena Olchowska
Anka – Dominika Kachlik
Karolina – Joanna Balas
Samotny tata – Piotr Kruszewski
Panna młoda – Olga Kalicka / Marta Wągrocka
Indianka – Lidia Pronobis
Uchodźca – Kamil Studnicki
Aktorka – Marta Wągrocka
Pacjentka – Ewa Prus
Natala – Ewelina Bator
Eskimoska – Maria Sobocińska

Zespół pod kierownictwem Jacka Kity w składzie:
Jacek Kita – instrumenty klawiszowe
Tomasz Boruch – gitary
Piotr Domagalski – gitara basowa
Jakub Szydło – perkusja
Sebastian Feliciak – saksofony

 

Spektakl dyplomowy

Spektakl dyplomowy studentów Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie.

Premiera 28 października 2016, Teatr Collegium Nobilium
Podstawą scenariusza są piosenki Marii Peszek. Poza tym teksty zaczerpnięto z artykułów prasowych, informacji encyklopedycznych, internetowych portali informacyjnych. Wykorzystano również fragment „Idioty” Fiodora Dostojewskiego w tłumaczeniu Jerzego Jędrzejewskiego.

Pibloktoq to inaczej histeria arktyczna. Występuje u Inuitów. Człowiek, którego dopadnie zachowuje się jak obłąkany. Jest przygnębiony, przeklina, niekiedy drze na sobie ubranie, potem nagi bezładnie biegnie przez śnieżną pustynię. Czasem skacze do lodowatej wody. Jeśli go odratują, następnego dnia nic nie pamięta. Pibloktoq częściej dotyka kobiety.

Widok nagiego człowieka, który przeklinając biegnie przez śnieżny bezkres przeciwko swojemu losowi jest przejmujący. Patetyczna manifestacja naszej bezradności.
Kluczem do czytania piosenek Marii Peszek będzie pibloktoq. Zjawisko, które jak śnieżna kołdra zaczyna pokrywać Polskę, Europę i świat. Mnóstwo w tych tekstach śniegu, zamarzania, zimy, wilków, sań i białych niedźwiedzi… Ogień au rebours.

Póki co pibloktoq trzęsie od środka. Zamarzamy. Jeszcze bez skoku w przerębel. Despotyzm, nietolerancja, fanatyzm (religijny też), osamotnienie, widmo dyktatury z każdym dniem potęgują dygot. Dreszcz sprzeciwu. Pewnie tak rodzi się przekleństwo. Potem zdarcie ubrania wymuszonej pokory. Pęd przez mróz nakazów i zakazów.
Pibloktoq przeminie jak każda choroba. Jest obawa, że po tym zlodowaceniu, choć przecież odnajdziemy trochę ciepła, to nie będziemy nic pamiętać.
Wojciech Kościelniak

Maria Peszek

W przedstawieniu wykorzystano piosenki Marii Peszek:
„Moje miasto”, „Muchomory”, „Wyścigówka”, „Pibloktoq”, „Miłość w systemie dolby surround”, „Mam kota”, „Samotny tata”, „Lali lali”, „Sms”, „Rosół”, „Ciało”, „Jak pistolet”, „Brzydkie słowa to”, „Polska a, b, c i d”, „Miś”, „Marznę bez ciebie”, „Sorry polsko”, „Żwir”, „Pan nie prowadzi mnie”, „Ballada nie lada”, „Zejście awaryjne”
z płyt „MiastoMania”, „Maria Awaria”, „JezusMariaPeszek” i „Karabin”.

Plakat

pibloktoq-maria-peszek-collegium-nobilium

BILETY: sprzedaż online www.bilety.at.edu.pl
Rezerwacja: rezerwacja.tcn@at.edu.pl , tel. 22 635 99 39

WSYTĘPUJĄ: Bartosz Głogowski, Paweł Iwanicki, Marcin Piejaś

Biblia w skróconej wersji

Biblia w skróconej wersji
Adama Longa, Reeda Martina i Austina Tichenora

TŁUMACZENIE TEKSTU I PRODUKCJA: Włodzimierz Kaczkowski
REŻYSERIA, MUZYKA, OPRACOWANIE TEKSTU: Szymon Turkiewicz
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY: Magdalena Engelmajer
WSYTĘPUJĄ: Bartosz Głogowski, Paweł Iwanicki, Marcin Piejaś

Przez 90 minut trzech aktorów odgrywa 44 postaci biblijne i prowadzi widzów przez najważniejsze wydarzenia Starego i Nowego Testamentu ujrzane w nieco krzywym zwierciadle. W skróconej wersji Biblii Dawid z Goliatem walczą na ringu bokserskim, król Salomon odpowiada na pytania dziennikarzy, a Salome śpiewa nim zetnie głowę Janowi.
Spektakl pełen jest satyry i humoru, który przypadnie do gustu zarówno osobom z luźnym podejściem do tematu wiary, jak również opierającym swoje życie na biblijnych podwalinach. Dopełnieniem przedstawienia jest wyśmienita muzyka i reżyseria Szymona Turkiewicza, znanego z reżyserowania takich spektakli jak „Fejs Bóg”, czy „Dolne partie – musical intymny”.

Fundacja Scena Współczesna

„Biblia – w skróconej wersji” to trzecie przedstawienie z cyklu, które wraz ze spektaklami „Dzieła wszystkie Szekspira” i „Historia świata w skróconej wersji” tworzy rozrywkowo-edukacyjny tryptyk dla widza w każdym wieku.

WSYTĘPUJĄ: Bartosz Głogowski, Paweł Iwanicki, Marcin Piejaś

ceremonie zimowe

Ceremonie zimowe

Ceremonie zimowe
Hanoch Levin

Produkcja Teatr Montownia
Przekład: Agnieszka Olek
Obsada: Izabela Dąbrowska, Adam Krawczuk, Justyna Kowalska, Anna Moskal, Rafał Rutkowski, Henryk Simon, Maciej Wierzbicki
Reżyseria: Adam Sajnuk
Scenografia i kostiumy: Katarzyna Adamczyk
Muzyka: Michał Lamża

W swojej kolejnej produkcji Teatr Montownia zaprosił do współpracy cenionego reżysera Adama Sajnuka. Swej nieukrywanej fascynacji twórczością pisarzy o żydowskim pochodzeniu daje wyraz także tym razem, biorąc na warsztat sztukę dobrze znanego w Polsce izraelskiego dramatopisarza – Hanocha Levina. Zarówno „swojskość”, jak i uniwersalizm widoczny w jego dziełach sprawia, że teksty te na polskiej scenie bronią się same.

Spektakl powstaje w koprodukcji z Teatrem Warsawy. Oprócz aktorów Teatru Montownia – Adama Krawczuka, Rafała Rutkowskiego i Macieja Wierzbickiego, na scenie zobaczymy Izę Dąbrowską i Annę Moskal, a ponadto studenta III roku warszawskiej Akademii Teatralnej Henryka Simona i tegoroczną absolwentkę tejże uczelni – Justynę Kowalską.

Opowieść o współczesnej rodzinie

Adam Sajnuk o spektaklu: Ceremonie zimowe to tragikomiczna opowieść o współczesnej rodzinie, klasy średniej, której codzienną monotonią wstrząsa wiadomość o śmierci blisko spokrewnionej ciotki Alte Bobiczkowej. Na domiar złego informacja ta ”przychodzi” pod drzwi ich domu (w osobie syna zmarłej, Laczka Bobiczka) w przeddzień ślubu i wesela ich jedynej córki Welwecji. Członkowie rodziny chcąc ratować ceremonię zaślubin i kosztowne wesele, postanawiają udawać, że nie ma ich w domu i tym samym nie przyjmować do wiadomości tragicznej nowiny o śmierci krewnej. Jej syn Laczek nie poddaje się jednak i rozpoczyna istną okupację pod wejściowymi drzwiami ich domu. Ta swoista wojna postu z karnawałem osiągając szczyty absurdu doprowadza bohaterów nad skraj przepaści ich mentalnych Himalajów. Hanoch Levin w swoim niepowtarzalnym stylu „punktuje” bohaterów wydobywając na światło dzienne szereg ich kompleksów uprzedzeń i lęków. Bezlitośnie obnaża ich drobnomieszczańską naturę, małostkowość, skrajną nietolerancję oraz pełną egoizmu i nacechowaną całkowitym brakiem empatii egzystencję.

Fotografie: Kasia Chmura Cegiełkowska

teatr-montownia-ceremonie-zimowe_spektakl

teatr-montownia-ceremonie-zimowe_spektakl

wydzial-sztuki-lalkarskiej-akademia-teatralna

Wydział Sztuki Lalkarskiej w AT

DOBRY WIECZÓR W AT. BIAŁYSTOK

Z wielką radością zapraszamy Państwa na kolejną edycję naszego cyklu prezentacji studenckich DOBRY WIECZÓR W AT. Tym razem spotkamy się z adeptami Wydziału Sztuki Lalkarskiej. W ciągu 2 dni zaprezentujemy 7 pokazów teatru aktora, lalki, formy, wyobraźni, a także pokaz szermierki scenicznej. Spektakle zostały przygotowane w ramach zajęć TEATRU OŻYWIONEJ FORMY. Przed Państwem studenci IV roku Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku!
Czytaj dalej →

osama_bohater-plakat

Osama bohater

Osama bohater
Dennis Kelly

Występują:
Gary – Filip Krupa
Francis – Jakub Hojda
Louise – Izabela Zwierzyńska
Mandy – Erika Karkuszewska / Lidia Pronobis
Mark – Mateusz Kmiecik

Przekład: Jacek Poniedziałek
Reżyseria: Jacek Poniedziałek
Scenografia: Michał Korchowiec
Kostiumy i asystentka scenografa: Maria Kagan
Opracowanie muzyczne: Jacek Poniedziałek

Spektakl dyplomowy studentów Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.
Premiera 5 października 2016, Sala im. Jana Kreczmara

Osama bohater to opowieść o strachu, przemocy, radykalnych sądach i naszej ignorancji. Wielka polityka jest tu tylko punktem wyjścia. Autor mówi o czymś bardziej niepokojącym. O braku dialogu, o nieumiejętności porozumienia się, o naszej niechęci, by wysłuchać drugiego człowieka. I o agresji, która jest dla ludzi jak wentyl, bo przez nią ucieka gromadzone napięcie.

Jesteśmy jak dzieci

Nie potrafimy dorosnąć w swoich reakcjach i pustych odpowiedziach na wszystko. Jesteśmy jak dzieci. To przemoc z piaskownicy. Jedno dziecko drugiemu zniszczyło zabawkę. Szarpią się te dzieci, katują siebie nawzajem. Dopóki nie poleje się krew. Wtedy rzucają zabawki i uciekają z płaczem.
Jacek Poniedziałek

„Osama bohater to – w skrócie – opowieść o strachu i ignorancji oraz o tym, że perwersje i prywatne urazy przedstawicieli zmarginalizowanych , żyjących w ubóstwie najniższych warstw społecznych Anglii mogą zaowocować terrorem zrozumiałym tylko dla kogoś, kto podkłada bomby. Tekst Kelly’ego można czytać jako komentarz na temat polityki strachu, uprzedzeń klasowych, społecznej paranoi oraz obsesji mediów na punkcie terroryzmu, której owocem jest zobojętnienie wynikające z „przegadania”. Sam Kelly podsumował to tak: >To jest brutalna sztuka i od początku się martwiłem, że skutecznie odstraszy ludzi. Okazała się też niełatwa jako inscenizacja, bo dramat nie zawiera całościowej tezy, a tylko wyraża moją własną dezorientację<”

Anna Błasiak: Dennis Kelly – dwie strony medalu, „Dialog” 2007 nr 11.

 

osama_bohater-plakat

 

Najbliższe spektakle: 6-10 października godz. 20.00
BILETY: 30 zł (normalny), 20 zł (ulgowy), sprzedaż online: www.bilety.at.edu.pl
Rezerwacja: rezerwacja.tcn@at.edu.pl , tel. 22 635 99 39
www.tcn.at.edu.pl